Децата со аутизам се само малку поинакви, треба да им се даде шанса, а не на нив да се покажува со прст

Објавено на: Apr 04, 2016 од Мама Ане

Уште една храбра мајка на дете со аутизам во своето отворено писмо  прашува колку раната детекција е навистина рана и ефективна во земјите на Балканот?

Ние како родители бевме првите што сфатија дека нашето дете е поинакво. На две години не зборуваше баш ништо, се сокриваше под масите и столчињата, дури сакаше да влезе и во ладилникот.
Јосип сега има осум години и оди во училиште. До него во училишната клупа секогаш има асистенка која е тука да го придружува и да му помогне. И додека еден ден поминува сосема добро, поминуваат и уште неколку лоши, кога не може да се сконцентрира и не може да седи мирен ниту пет минути.
Јосип има аутизам.
Му пречат гласни звуци, големи групи на луѓе, слабо комуницира со останатите и секогаш е во движење.
Јосип бара од вас само да го прифатите, но да го прифатите токму таков каков што е. Дете кое како и сите други деца сака да се лизга на лизгалката.
Иако релативно рано побаравме лекарска помош сепак лекарите не дијагностицираа аутизам се додека Јосип не наполни пет години. Какви чувства буди фактот дека вашето дете има аутизам-тоа не може ниту да се опише со зборови. Кога ќе слушнете дека вашето дете има елементи на аутизам светот ви се руши врз глава. Почнувате да читате и ја впивате секоја информација до која што ќе дојдете. И ден денес се прашуваме дали ако беше поинаку, дали ако навистина раната детекција значеше нешто, дали тогаш состојбата на Јосип ќе беше поинаква, подобра?
Морав и да дадам отказ на работното место. Моравме да се помириме со тоа дека Јосип бара дваесет и четири часовен ангажман. Едноставно не може да биде оставен ниту една минута сам. Тој нема страв од ништо и без размислување за тоа каква опасност се крие позади нешто тој ќе го направи тоа.
Јосип многу малку говори, најчесто се служи со визуелна комуникација.
Што се однесува до реакциите од останатите, сметам дека пострашно е тоа што доаѓа од останатите родители отколку од останатите деца. Децата му пристауваат а јас не можам да им кажам дека е болен затоа што тие веднаш помислуваат дека има температура. На децата им велам дека тој е ист како нив само што не зборува. На тој начин многу лесно го прифаќаат.
Но со родителите приказната е поинаква.
Многу пати сум ги слушнала како им велат на своите деца дека мојот Јосип е ретардиран и дека мора да внимаваат да не ги повреди, а на крајот дека е најдобро да се одалечат од него.
На крајот од своето искрено писмо, мајката на Јосип Мартина Сочев, а по повод Меѓународниот ден на лицата со аутизам им порачува на сите родители дека би било добро барем за момент да замислат како им е на родителите на децата со аутизам. Само доколку искрено се стават барем за момент на нивно место и размислат за ситуацијата гледано од поинаков аспект, само тогаш навистина би можеле да сфатат се. Ќе сфатат дека аутистичните деца се само малку поинакви и дека треба да им се даде шанса, а не да се покажуваат со прст и да се избегнуваат како да боледуваат од заразна болест што ќе предизвика епидемија.


Мама365.мк ги задржува сите авторски права. Оваа содржина НЕ смее да се копира, размножува или на било кој друг начин да се дистрибуира без писмено одобрение од мама365.мк. Превземањето може да се врши ЕДИНСТВЕНО со наведување на мама365.мк како извор на содржината, со линк до соодветната содржина поставена на изворната страна www.mama365.mk



Коментари

Би можело да ве интересира и…